-دنيايي پر از آدماي جورواجور و زن و مرداي بدبخت و زناي بيوه و زناي شوهردار و و دختراي جوون و دختراي دم بخت و دختراي ترشيده و پسراي بيكار و پسراي تحصلكرده و ....

كف قفس خيس بود.از فضله ي مرغ فرش شده بود.خاك و كاه و پوست و ارزن قاتي فضله ها بود.پاي مرغ و خروسها و پرهاشون خيس بود.از فضله خيس شده بود. جاشون تنگ بود.همه تو هم تپيده بودن. مثل دونه هاي بلال به هم چسبيده بودن. جا نبود كز كنن.جا نبود بايستند.جا نبود بخوابند.پشت سر هم تو سر هم تك ميزدندو كاكل هم رو ميكندند.جا نبود.همه تو سري ميخوردند.همه جاشون تنگ بود.همه سردشون بود. همه گرسنه شون بود. همه با هم بيگانه بودند. همه جا گند بود. همه چشم به راه بودند. همه مانند هم بودند و هيچكس روزگارش از ديگري بهتر نبود.

-دنيا پر از كثافت بود.از گناهاي ريخته شده فرش شده بود.خوب و بد و زشت و كثيف و لجن و درستكار و بدكار با هم غاطي بود.همه تو گناه غلط ميزدن.پاي همه گير گناههاي كرده و نكرده شون بود. جا براي خوبي نبود. همه با هم بيگانه بودن.همه جا گندبود. همه بدبخت بودن و هيچكس وضعش با ديگري فرقي نداشت. دنيا پر از كثافت بود.

اونايي كه پس از تو سري خوردن سرشونو پايين مياوردن و زير پر و بال و لا پاي هم قايم ميشدن ، خواه ناخواه تكشون تو فضله هاي كف قفس ميخورد. اونوقت از روي ناچاري از اون تو پوست ارزن برميچيدن.اونايي كه حتي جا نبود تكشون به فضله هاي ته قفس بخوره به ناچار به سيم ديواره ي قفس تك ميزدن و خيره به بيرون مينگريستند.اما سودي نداشت و راه فراري نبود.جاي زيستن هم نبود.نه تك غضروفي و نه چنگال و نه قدقد خشم آلود نه زور و فشار و نه تو سر هم زدن راه فرار نمينمود.
اما سرگرمشون ميكرد.دنياي بيرون به آنها بيگانه و سنگدل بود.نه خيره و دردناك نگريستن و نه زيبايي پر و بالشون به اونا كمك نميكرد.
تو هم ميلوليدن و تو فضله ي خودشان تك ميزدن و از كاسه ي شكسته ي كنار قفس آب مينوشيدند و سرهايشان را به نشانه ي سپاس بالا ميكردند و به سقف دروغين و شوخگن و مسخره ي قفس مينگريستند و حنجره هاي نرم و نازكشان را تكان ميدادند.در آندم كه چرت ميزدند ، همه منتظر و چشم به راه بودند.سرگشته و بي تكليف بودند.رهائي نبود.جاي زيست و گريز نبود.فرار از آن منجلاب نبود.آنها با يك محكوميت دسته جمعي در سردي و بيگانگي و تنهايي و سرگشتگي و چشم به راهي براي خودشان ميپلكيدند.

-به ناچار و براي نجات به در و ديوار دنيا چنگ ميزدند و خيره به پوچي عملشون مينگريستند.هيچ سودي نداشت.راه فرار نبود. جاي زيستن هم نبود. نه فر و شكوه دنيايي خود ساختشون و نه زيبايي هاي دروني هديه داده شون هيچ سودي براشون نداشت . فقط سرگرمشون ميكرد تا به زندگي پوچ و بي معنيشون ادامه بدن. دنياي برتر با آنها بيگانه و سنگدل بود. به زندگي نكبت بارشون عادت كرده بودن و هيچ راه نجاتي نبود.
با هم زندگي ميكردن و با همه ي زشتيها انس گرفته بودن و به همه چيز عادت كرده بودن و جالب اينكه از عادتشون لذت هم ميبردن!!! گهگاهي سرشون را براي شكر يا شكايت بالا ميكردند و به آسمان تيره ي دنيا نگاه ميكردند.
هميشه منتظر و چشم به راه بودن . سرگشته و بي تكليف بودند ورهايي نبود. جاي زيست و گريز نبود. فراري از آن منجلاب نبود. همه محكوم بودند...

به ناگاه در قفس باز شد و در آنجا جنبشي پديد آمد.دستي سياه و سوخته و رگ درآمده و چركين و شوم و پينه بسته تو قفس رانده شد و ميان هم قفسان به كند و كو درآمد.دست با سنگدلي و خشم و بي اعتنائي در ميان آن به درو افتاد و آشوبي پديدار كرد.هم قفسان بوي مرگ آْود آشنايي شنيدند.چندششان شد و پرپر ردند و زير پر و بال هم پنهان شدند. دست بالاي سرشان ميچرخيد.و مانند آهن رباي نيروندي آنها را چون براده ي آهن ميلرزاند.دست همه جا گشت و از بيرون چشمي چون "رادار" آن را راهنمايي ميكرد تا سرانجام بيخ بال جوجه ي ريقونه اي چسبيد و آن را از آن ميان بلند كرد.
اما هنوز دست و جوجه اي كه در آن تقلا و جيك جيك ميكردو پر و بال ميزد بالاي سر مرغ و خروس ها ي ديگر ميچرخيد و ار قفس بيرون نرفته بود كه دوباره آنها سرگرم چريدن در آن منجلاب و تو سري خوردن شدن.سردي و گرسنگي و سرگشتگي و بيگانگي و چشم به راهي به جاي خود بود.همه بيگانه و بي اعتنا و بي مهر ، بربر به هم نگاه ميكردن و با چنگال خودشان را مي خاراندن.
پاي قفس ، در بيرون كاردي تيز و كهن بر گلوي جوجه ماليده شد و خونش را بيرون جهاند.مرغ و خروسها از توي قفس ميديدند.قدقد ميكردند و ديواره قفس را تك ميزدند.اما ديوار قفس سخت بود.بيرون را مينمود اما راه نميداد.آنها كنجكاو و ترسان و چشم به راه و ناتوان به جهش خون هم قفسشان كه اكنون آزاد شده بود نگاه ميكردند....

اما چاره نبود .اين بود كه بود. همه خاموش بودند و گرد مرگ در قفس پاشيده شده بود.

....اين مطلب رو از داستان قفس صادق چوبك انتخاب كردم و البته چند پاراگرافي هم بهش اضافه كردم.....جاهايي كه اضافه كردم مشخصه.....هيچوقت دزدي نكنيد....!!!

شيوه ي قلمفرسايي شما چگونه خواهد بود ؟ درشت و شجاعانه و يا ريز و بزدلانه ؟ پرنقش و نگار خواهد بود يا ساده ؟
اصلاً چيزي خواهيد نوشت ؟ به محض اينكه قلم به دست گرفتيد ، هيچ مقرراتي شما را ملزم به نوشتن نميكند. آيا طرحي ناپخته و ناتمام خواهيد كشيد ؟ خرچنگ قورباغه اي خواهيد نوشت ؟ علائم بي معني روي كاغذ رسم خواهيد كرد يا اينكه طرحي واقعاً نو خواهيد كشيد ؟ روي خطوط خواهيد نوشت يا داخل خطوط ؟ يا اصلاً خطي نخواهيد ديد ؟ هر چند كه هست !!! هست ؟!
در اين ميان خيلي چيزها هست كه بايد درباره اش فكر كنيم ، نه ؟
حالا فرض كنيد كسي زندگي به ما ميدهد .....

۲۸ خرداد تولدم بود.....خب....یه کمی دیر شد.....مگه مهمه؟نه بابا....مهم نیست.....میخواستم بگم خدا جوووووووووووووونم خیلی دووووووووووووووستت دارم.......خیلی خیلی خیلییییییییی.......ممنون که بودنم رو به نبودنم ترجیح دادییییییییییییییییی.......عاشقتم....ميدونم كه....خوب نيستم!!!انيستم؟!اما خوب يعني چي؟نمييييييييييييدونم.....

و حرفهاي ديگه اي كه اصلا لزومي نداره اينجا بنويسم........

ـاین حرف ها را پیش از این نمیزدی. در تمام سال ها به ماندن پیش من ادامه میدادی و با دستی مصمم پای تمام کسانی را که باید میمردند را میگرفتی. و در همه ی این مدت به آزادی و دوزخ فکر نمیکردی.و گمان نمیکردی که روزی باید خودت را از زندگی محروم سازی. و همینطور ادامه میدادی......

ـراست است که من ادامه میدادم.ولی آنچه مرا اینطور زنده نگه میداشت با مرگ فرقی نداشت و آنچه مرا زنده نگه میداشت عادت بود.برای تغییر شکل همه ی این ها فقط درد و رنج کافی بود....میدانم...حرف هایم منطقی نیست.درد و رنج برای یک آدم جانی چه معنایی دارد؟تو خودت هم میبینی که این رنج من  رنج حقیقی نیست.چون من هنوز فریاد نکشیده ام.این درد من هیچ چیز جز رنج دوباره زنده شدن در عشق نیست و با وجود این رنج از من در میگذرد.من این را هم میدانم که این رنج نیز دلیل و منطقی ندارد.ولی خود این دنیا هم منطقی نیست و من که مزه ی آن را کاملاْ چشیده ام میتوانم بگویم که از آغاز خلقت تا انهدام آن همینطور بوده است.......

میخواستم اینجا از یکی تشکر کنم.دیروز یه هدیه ی ناقابل به من داد.خیلی غافلگیرم کرد.نه با هدیه اش بلکه نفس عملش غافلگیرم کرد.اصلا بلد نیستم رو در رو  مثل آدم تشکر کنم.....زبونم بند میاد.واسه همین اینجا و اینجوری ازش تشکر میکنم ....واقعاْ انتظار نداشتم.....

داشتم به طرف در خروجی میرفتم که احساس کردم یه سایه میبینم.سایه ی عجیب غریبی بود.شبیه
سایه ی انسان نبود.سایه ی خاکستری مایل به سیاه کمرنگی که روی دیوار پله ها نقش بسته بود
و به سرعت فرار کرد و رد شد.نمیتونم توصیفش کنم...چون واقعاً ندیدمش.بیشتر احساسش
کردم....اصلاً مگه سایه هم توصیف کردن داره؟همه سایه ها شبیه هم هستن!اما ....نه!این
یکی فرق داشت...خیلی فرق داشت...مخصوصاً که در مکانی که هیچکس جز من نبود سرو
کله اش پیدا شده بود.خیلی با سرعت رد شد و رفت.یعنی کی میتونست باشه؟
جه کسی جز من اونجا بود؟راه پله ی متروک تاریک و روشنی که خودم هم نمیدونستم اونجا چیکار
میکنم و اصلاً چرا اونجام؟
سایه به شدت حواسم رو پرت کرده بود.شروع کردم از پله ها بالا رفتن.اولش حواسم جمع بود
و مواظب بودم راه زیادی نرم که برگشتش سخت باشه...مسیر هم به نظرم مشخص بود و
نیازی به دقت نداشت ...لحظات تکراری پشت سر هم به سرعت سپری شدند و من در عطش
کنجکاوی له له میزدم...حالتی مثل سرگیجه ناشی از ارتفاع بهم دست داد ...از این حالت
فهمیدم راه زیادی رو اومدم...از کنار پله ها نگاهی به پایین انداختم.راه پیچ در پیچ طولانی بی
انتهایی بود...هر چی دقت کردم نتونستم انتهای این مسیر پیچ در پیچ متمادی رو ببینم.یادم اومد
لحظه ای پیش میخواستم از در خروجی خارج بشم ...اما...کدوم در خروجی؟یادم نمیاد در
خروجی دیده باشم!!!اصلاًاز کجا اومده بودم که حالا میخواستم خارج بشم...حرکت سایه رو
احساس کردم و رشته ی افکارم پاره شد...ناخودآگاه شروع به دویدن کردم...لحظات طولانی
رو دویدم و دویدم...عین دیوونه ها شده بودم...به هیچی فکر نمیکردم...حتی برای لحظاتی
فراموش کرده بودم که اصلاً چرا دارم میدوم؟چی رو دارم دنبال میکنم؟کلاً از فکر سایه بیرون
اومده بودم و الکی میدویدم...انگار با خودم لج کرده بودم!!!شاید هم با سایه!احساس میکردم
اون داره با من مسابقه میده...دستم انداخته!احمق!اما من میدویدم تا ببینم این راه به کجا ختم
میشه.من با پله ها لج کرده بودم و میخواستم روشونو کم کنم!احمقانه بود...درحال دویدن بودم
که پام به یکی از پله ها گیر کرد و با سر خوردم زمین...چشمم به پله هایی که طی کرده
بودم افتاد...هیچ انتهایی برای پله ها قابل تصور نبود.تعجب کردم چطور این همه پله رو یه
ضرب طی کردم.پله های کوتاه و تاریکی که روی هم رفته راه پله ی دلگیر و تنگی رو درست
کرده بودند.نگاهی به در و دیوار انداختم ، بلکه شاید از پنجره ای که بی شک باید دنبالش میگشتم
تا پیداش کنم ، بتونم نگاهی به بیرون بندازم.سراسر پله ها رو دیوارای سنگی دود گرفته ی
زمختی در برگرفته بود که هیچ نشونی از پنجره و امثالهم نبود.دریغ از یه سوراخ کوچیک که بشه
از اون بیرون رو نگاه کرد.پاک نا امید شدم...چه انتظار بیجایی داشتم که تو اون پسله دنبال
پنجره میگشتم.خیلی حرصم گرفته بود.اونجا فقط دیوار بود.دیوار ، پله ،دیوار ، پله ، دیوار ،
پله...لعنتی.....
احساس اسارت و خفگی عمیقی میکردم.حالت تهوع داشتم.حالم از این همه اسارت و درموندگی به
هم میخورد.نگاهی به بالای سرم انداختم...ادامه ی پله ها سرسام آور بود.بی پایان بی
پایان!انبوهی از پله های تاریک و تنگ کنار هم چیده شده بودندو همینجوری ادامه داشتند.بدون اینکه
به جای مشخصی ختم شده باشند.واقعاً که این انبوه بی پایان سرگیجه اور بود.
مگه میشه؟
نه شروع و نه پایانی!پس این همه پله برای حرکت به چه معنا بود؟ناخودآگاه سرم رو پایین اوردم
و شروع به بالا آوردن کردم.دست خودم نبود.خودم رو به گوشه ی پله ای که روش زمین
خورده بودم رسوندم و تا میتونستم بالا اوردم.بر بوی گند و متعفنی که متساعد بود افزوده
شد.نمیدونم چقدر وقت بود که پشت سر هم عق میزدم و بالا میاوردم.حالم از خودم و همه چیز
به هم میخورد.من احمق توی اون زباله دونی که معلوم نبود کجاست چه غلطی میکردم؟بالا
میاوردم!افکار مزخرفم همراه با همه ی کثافتا بالا میومد و ذهنم رو درگیر میکرد...کاش از دستشون راحت میشدم.مدتی گذشت.نمیدونم چی شد که همونجا توی اون گندابی که برای خودم درست کرده بودم خوابم برد.هیچی از اون لحظات یادم نمیاد.فقط میدونم که از روی خستگی و درموندگی بیهوش شده بودم و در گنداب بالااورده هام دست و پا میزدم.گوشه ی پله ای که اشغال کرده بودم میغلطیدم و
شاید سرگرم رویایی زیبا بودم.اما مطمئنم لحظه ی زیادی نگذشت که از بوی گندی که متصاعد بود
بیدار شدم
شاید هم از صدایی....آره صدایی نا آشنا به گوشم رسید...صدایی نا آشنا که مشوشم میکرد...فریاد بود یا چیزی شبیه فریاد....نمیدونم از کجا!دور بود یا نزدیک؟؟؟نا مفهوم بود.انگار کسی حرفی رو فریاد میزد اما نامفهوم بود.چی میگفت؟!به چه جون کندنی از جام بلند شدم خودم رو به لبه ی پله ها رسوندم.به پایین نگاه کردم.سایه هایی رو دیدم که میدویدند.فرار میکردند!!!!از کی؟از چی؟!!!توان دویدن نداشتم....به بالای سرم نگاه کردم.نقش هزاران سایه رو روی در و  دیوار میدیدم که فرار میکردند ...سرم گیج رفت....تمام نیرو و توانم فرو کش کرده بود....از بازی بی معنای سایه های ولگرد یاد این جمله افتادم:Life's but walking shadow...a poor player

سرم گیج میرفت...حالم بد بود...ساعت ها...روزها...سال ها.....

 To_morrow...and to_morrow...and to_morrow
Greeps  in this petty pace from day to day
To the last syllable  of recorded time
And all our yesterdays have Lighted fools
The way to dusty death.Out...out...brief candle
Life's but a walking shadow...a poor player
That struts and frets his hour upon the stage
And then is heard no more.its a tale
Told by an idiot ...full of sound and fury....signifiying nothing

عین یه موجود به درد نخور احمق گوشه ای افتاده بودم و افکار مزخرفم جلوی چشمم رژه میرفت...نمیتونستم فکر نکنم....ساعت ها....روزها....سال ها....

هنوز هم نمیدونم تو اون راه پله ی تاریک و متروک چی کار داشتم!کجا داشتم میرفتم؟در خروجی کجا بود؟آخرش چی شد؟اون سایه ها!چرا فرار میکردن؟!و اون حرفای مسخره که در اون وضع ناجور به دیواره ی ذهنم چسبیده بودن و رهام نمیکردن..... 

Life's but a walking shadow...a poor player
.........

its a tale Told by an idiot ...full of sound and fury....signifiying nothing

زندگی قصه ای است که ابلهی نقل میکند ....پر از خشم و خروش و هیاهوست ...و هیچ معنایی ندارد

اما در این دنیای خالی که همه جا رو گرد و غبار ابهام پوشونده بود ، تنها چیزی که یادمه اشیایی بودن که دوروبرم راه میرفتن(از کلمه ی شی استفاده میکنم چون واقعاً نمیدونم چی بودن .هم جون داشتن و هم اینکه شبیه هیچ جانداری نبودن!)نمیدونم چی بودن!چیزایی به بلندی بلندترین ستون ها با اندامی شبیه انسان که سراسر سفید پوش بودند.نه سفید تمیز.یه سفید چرک و کثیف!چهره هاشون یادم نمیاد.یادمه که از چهره هاشون میترسیدم.آره...ازشون میترسیدم.خوشم نمیومد و میخواستم فرار کنم.انگار دورم میدویدند یا راه میرفتند.حالا که بهتر فکر میکنم یادم میاد که با من حرف هم میزدند.آره!حرف میزدند.چی میگفتند؟؟؟!نمیدونم...یادم نمیاد.در اون لحظه به حرفاشون گوش نمیدادم.ترسیده بودم!شاید نباید میترسیدم.باید گوش میدادم.بزار یه کم فکر کنم....شاید گوش هم دادم ، ولی باز هم نفهمیدم چی میگن .شاید هم زبونشون رو نمیفهمیدم.شاید اصلاً حرف نمیزدند...نمیتونم صورت هاشون رو تصور کنم اما...بعیده که حرفی نزده باشند!آخه اینجوری به نظرم میاد که تند تند راه میرفتند یا میدویدند و چیزهایی زمزمه میکردند....
اصلاً از کجا معلوم که با من بودند؟
آره ...این احتمال قویتریه.با من نبودند!
اما ، نه!با من بودند.چون هر چی بیشتر فکر میکنم به نظرم میاد که چهره هاشون به طرف من بود و انگار خیره به چشم های بسته ی بینای من(چون با چشم بسته کاملاً میدیدم)نگاه میکردند و حرف هایی زمزمه میکردند!!!

اما من...ترسیده بودم.میخواستم فرار کنم و نمیتونستم.در تلاش و تکاپویی بی سرانجام دست و پا میزدم که یه دفعه نمیدونم چی شد به خودم گفتم"هی!بی خیال...آروم باش"به خودم نگفتم نترس!اما دقیقاً یادمه که گفتم آروم باش...دعوتی به آرامش از سوی خودم!چشمام رو بستم.در واقع باید بگم چشم های بسته ام رو دوباره بستم.سعی کردم آروم باشم.تسلیم شدم!و هیچ دست و پای بیخودی نزدم.با آرامش تمام در خلایی که اسیرش بودم تسلیم سیاهی مطلق شدم.سر و صدا خوابیده بود.چون یادمه سفیدپوشا سر و صدای زیادی راه انداخته بودند.هر چی من بیشتر فریاد میزدم بشتر سر و صدا میکردند.شاید چون میخواستند صدام به جایی نرسه!!!ولی وقتی تسلیم شدم همه جا آرومه آروم شد.هیچ صدایی نمیومد.در یک لحظه آرامش مطلق رو احساس کردم انگار که به درونم نفوذ کرده بود...چند لحظه بعد بی اختیار چشمام باز شد.همه جا تاریک بود....

به نور کم سویی که از پنجره وارد اتاق میشد خیره شدم.حوصله ی فکر کردن نداشتم. به خودم گفتم باز کابوس!سعی کردم چهره ی اشیای سفیدپوشی که سراسر کابوسم رو پر کرده بودند رو به یاد بیارم...اما...نشد.نتونستم.چه زود فراموش کرده بودم.تو رختخوابم غلطی زدم.به سختی حرکت میکردم.یاد فرداها افتادم...فرداها فرداها فرداها...چقدر بیزارم از این همه آینده ی مبهم و ...ترسناک؟از این همه گنگی و نادونی و ابهام میترسم.یاد سفیدپوشا افتادم.چه شباهت بی مانندی!!!

کابوس آینده ی من!!!و این سفیدپوشانی که سراسر این کابوس رو پر کرده بودند ، شاید همه ی گرد و غباری باشند که بر این کابوس نشسته اند....و من از اونها میترسیدم